Francusko-algierski reżyser Tony Gatlif zmarł w wieku 77 lat w południowej Francji

Śmierć w południowej Francji

Francuski filmowiec Tony Gatlif zmarł w wieku 77 lat w Arles, w departamencie Delta Rodanu w południowej Francji. Jego rodzina przekazała tę wiadomość w piątek agencji AFP, potwierdzając, że reżyser zmarł z powodu problemów zdrowotnych podczas przygotowań do historycznego projektu filmowego w Prowansji. W publicznym oświadczeniu żona, dzieci i wnuki pożegnały go słowami „Latcho Drom”, co w języku romskim oznacza „bezpiecznej podróży” i stanowi tytuł jego uznanego dokumentu z 1993 roku. Gatlif wyprodukował i wyreżyserował w swojej karierze 25 filmów pełnometrażowych, często koncentrując się na tożsamości romskiej, warunkach społecznych i tradycyjnej muzyce.

Po ogłoszeniu tej informacji hołd Gatlifowi złożyła w mediach społecznościowych francuska minister kultury Catherine Pégard.

Tony Gatlif miał słabość do rzadziej uczęszczanych dróg, do zacierania granic i do życiorysów, które zbyt często pozostają niezauważone. Filmował muzykę, ruch, wygnanie i wolność z energią, która była tylko jego własną.

Algierskie korzenie i młodość w Camargue

Gatlif urodził się jako Michel Dahmani 10 września 1948 roku w Algierze, jako syn ojca Kabyla i matki Romki andaluzyjskiego pochodzenia. Wczesne dzieciństwo spędził na przedmieściach Algieru podczas algierskiej wojny o niepodległość, a w 1960 roku, w wieku 12 lat, wyjechał do Francji. Podczas policyjnej kontroli tożsamości przyjął nazwisko Gatlif, pochodzące od nazwy parku publicznego w Algierze, aby uniknąć deportacji. Po pobycie w poprawczaku decyzją sądu został przeniesiony do regionu Camargue w południowej Francji.

Życie w Camargue połączyło Gatlifa z lokalnymi społecznościami romskimi i zmieniło bieg jego młodości. Trzy lata później odkrył sztuki sceniczne dzięki francuskiemu aktorowi Michelowi Simonowi. W wywiadzie dla AFP z 2021 roku Gatlif opisał wpływ tego okresu na swoje życie.

Byłem agresywny; nie chcieliście ze mną zadzierać; byłem złym dzieciakiem. Nikogo nie słuchałem; dla mnie dorośli, wszyscy, byli wrogami. Od momentu, gdy postawiłem stopę w Camargue, zacząłem słuchać, a to dzięki szacunkowi, z jakim ludzie do mnie mówili, bez uprzedzeń.

Nagrody festiwalowe i kino muzyczne

Gatlif zadebiutował jako reżyser w 1975 roku filmem „La tête en ruines”, po którym w 1982 roku powstał hiszpański obraz „Corre, gitano”, dramatyzujący niesłuszne oskarżenie młodego Roma. Szerszy rozgłos międzynarodowy zyskał w 1993 roku dzięki „Latcho Drom”, dokumentowi śledzącemu muzyczną migrację Romów z Indii przez Egipt i Europę, który zdobył nagrodę Un Certain Regard na Festiwalu Filmowym w Cannes. W 1997 roku wyreżyserował „Gadjo Dilo”, film osadzony i nakręcony w Rumunii, w którym wystąpili Romain Duris i aktorka Rona Hartner. Obraz zdobył Srebrnego Lamparta na Festiwalu Filmowym w Locarno oraz nagrodę Cezara za najlepszą muzykę oryginalną.

W 2004 roku Gatlif otrzymał nagrodę dla najlepszego reżysera w Cannes za „Exils”, półautobiograficzną produkcję, w której również zagrał Duris. Jego filmografia nadal koncentrowała się na regionalnych tradycjach muzycznych, włączając hiszpańskie flamenco w „Vengo” (2000) oraz grecko-tureckie rebetiko w „Djam” (2017). Jego ostatni film pełnometrażowy, „Ange”, trafił do kin w 2025 roku.