Trump stawia na głosowanie w Iranie, szok naftowy się rozlewa, Europa uszczelnia granice

Donald Trump powiązał wojnę Stanów Zjednoczonych z Iranem z kalendarzem politycznym. W bazie Joint Base Andrews przewidywał, że walki skończą się tuż po wyborach w połowie kadencji 3 listopada. Przekonywał, że Teheran próbuje wpłynąć na głosowanie, i dodał, że Waszyngton nie zabiega aktywnie o rozmowy. Ta teza kłóciła się z wewnętrznymi ocenami, na które powoływali się urzędnicy wysokiego szczebla. Ostrzegali oni, że irańska obrona może opierać się amerykańskiej presji przez lata.

Myślę, że wojna skończy się natychmiast po wyborach, bo oni nie mogą już dłużej wytrzymać. Są zdesperowani, żeby spróbować wpłynąć na wybory.

Rynki odpowiedziały po swojemu. Ropa Brent po raz pierwszy od lipca przebiła 100 dol. za baryłkę po tym, jak Stany Zjednoczone podały, że zniszczyły pięć irańskich tankowców. Teheran oświadczył zaś, że uderzył w dziesięć statków w pobliżu Cieśniny Ormuz. Siły Hutich przeprowadziły też ataki, które doprowadziły do pożarów w saudyjskich instalacjach naftowych. To podkopało zaufanie do alternatywnych tras przez Morze Czerwone.

Amerykańska Agencja Informacji Energetycznej podniosła prognozę ceny Brent na 2026 r. do około 91 dol. za baryłkę. Oceniła też, że wstrzymane wydobycie na Bliskim Wschodzie nie wróci do poziomu sprzed konfliktu przed drugim kwartałem 2027 r. Wojna jest więc w równym stopniu sprawą inflacji co bezpieczeństwa, bo rządy od Brazylii po Indie już próbują łagodzić skutki kosztów paliw. Zatoka Perska nie testuje już tylko potęgi morskiej; testuje też, ile drogiej benzyny zniosą wyborcy, zanim polityka zagraniczna stanie się krajowym bólem.

Komisja Europejska zatwierdziła 114,7 mln euro nadzwyczajnej pomocy dla Hiszpanii po lipcowym masowym napływie do Ceuty, który przerósł możliwości niewielkiej północnoafrykańskiej eksklawy. Pakiet sfinansuje sprzęt do nadzoru, miejsca recepcyjne i wsparcie w zarządzaniu granicą, w tym kamery termowizyjne, pływające zapory i drony podwodne. Bruksela przedstawiła pakiet jako wsparcie dla hiszpańskiego odcinka zewnętrznej granicy UE, a szef władz Ceuty Juan Jesús Vivas mówił, że miasto jest bliskie załamania.

Jeśli Ceuta pójdzie na dno, Hiszpania pójdzie na dno, Europa pójdzie na dno.

Problem polityczny pogłębił się, gdy Madryt odtajnił materiały wywiadowcze, z których wynikało, że hiszpańskie służby ostrzegały urzędników przed napływem. Z akt wynikało, że grupy internetowe, które miały około 180 000 obserwujących, koordynowały przeprawę podczas marokańskich obchodów Święta Tronu. Według późniejszych raportów wojskowych marokańskie siły graniczne były bierne i niedbałe. Premier Pedro Sánchez nadal przekonywał, że rząd nie przewidział skali napływu, choć ujawnione dokumenty jasno wskazywały na duże ryzyko masowego przekroczenia granicy.

Ta luka między ostrzeżeniem a gotowością jest dziś ważniejsza niż partyjne okrzyki. Hiszpania potrzebuje jednocześnie współpracy Maroka, pieniędzy z UE i zgody mieszkańców. To trudny układ, gdy tysiące ludzi nadal tkwią w prowizorycznych schroniskach, a zgony na morzu już zaostrzyły nastroje. Ten epizod nie wygląda jak grom z jasnego nieba, lecz jak ostrzeżenie, którego nikt nie przekuł w zdolność działania.

Brytyjski system kontroli ruchu lotniczego znów się potknął po awarii technicznej w centrum National Air Traffic Services w Swanwick. W ciągu dwóch dni trzeba było odwołać 2037 lotów. Minister transportu Heidi Alexander wezwała szefa NATS Martina Rolfe’a i poleciła Urzędowi Lotnictwa Cywilnego zbadać przyczynę awarii oraz odporność systemu przetwarzania lotów. Linie lotnicze liczyły pasażerów, którzy utknęli, i rosnące koszty, a ministrowie mówili, że wykluczyli cyberatak, lecz nie awarię, której można było uniknąć.

Tak więc, choć z informacji od NATS wynika, że tym razem możemy wykluczyć cyberatak, nie uważam, by ten problem był nie do uniknięcia.

U wybrzeży Palawanu problem był bardziej nagły i bardziej przerażający. MV June Aster zapalił się w pobliżu Coron, wioząc 134 osoby z Manili. Filipińska Straż Przybrzeżna podała, że do czwartkowego poranka odnaleziono pięć ciał. Ratownicy wyciągnęli z wody 42 osoby, ale 87 wciąż uznawano za zaginione. Załogi przeszukiwały rejon wokół płonącego promu i sprawdzały listę pasażerów.

W obu sprawach będą dochodzenia, ale awarie wskazują na różne słabości. Wielka Brytania musi wyjaśnić, dlaczego zaawansowana sieć lotnicza nadal może się zakorkować po jednej awarii przetwarzania danych. Filipiny muszą znów wrócić do bezpieczeństwa promów na archipelagu, który w codziennym przemieszczaniu zależy od promów. Nowoczesny transport sprzedaje rutynę, a potem jeden zepsuty system albo jeden płonący pokład pokazuje, jak cienka bywa ta rutyna.

Jacob Coxon odszedł z Anthropic i oskarżył laboratoria pracujące nad modelami granicznymi, że pędzą ku systemom, których nie potrafią jeszcze kontrolować. 27-letni badacz ostrzegł, że nadchodzące modele mogą włamywać się do sieci, pozyskiwać zasoby i omijać zabezpieczenia, a jego publiczne oświadczenie w ciągu 24 godzin miało ponad 100 mln wyświetleń. Alarm podchwycili inni specjaliści od uzgadniania celów AI, w tym Evan Hubinger z Anthropic, który powiedział, że osobiście ocenia ryzyko, iż AI doprowadzi do wymarcia ludzi w ciągu dekady, na ponad 10%.

To wkrótce będą systemy nadludzkie, zdolne włamać się wszędzie, zrewolucjonizować każdą dziedzinę z dnia na dzień oraz zdobyć realną władzę i zasoby.

Waszyngton nadał sprawie geopolityczne ostrze. FBI, NSA i CISA oskarżyły chińskie firmy, w tym DeepSeek, Moonshot AI i Alibabę, że przez destylację na wielką skalę wydobywały z amerykańskich modeli zastrzeżone zdolności. Pekin odrzucił zarzuty i zagroził kontrposunięciami. Ostrzeżenie ukazało się krótko przed planowanym szczytem Donalda Trumpa i Xi Jinpinga, na którym spodziewano się rozmów o polityce wobec AI. Trenowanie modeli stało się kolejnym polem walki o handel i bezpieczeństwo.

OpenAI przedstawiła tymczasem proponowane rozwiązanie problemu Naviera-Stokesa po 88 godzinach pracy około 10 000 autonomicznych agentów, po czym wdała się w spór o pierwszeństwo z matematykiem Tristanem Buckmasterem i jego współpracownikami. Clay Mathematics Institute nie zatwierdził 166-stronicowego manuskryptu, więc osiągnięcie zawisło między naukowym dramatem a korporacyjnym pokazem. Technologia sprzedawana jako przyspieszenie zaczyna zderzać się ze śladami audytowymi, granicami i wystraszonymi ludźmi z wewnątrz.

Sierpień 2026, obok lipca 2023 r., był najgorętszym miesiącem w rejestrze unijnego Copernicus Climate Change Service. Średnia globalna temperatura powietrza przy powierzchni wyniosła 16,96 stopnia Celsjusza, czyli 1,65 stopnia powyżej poziomu sprzed epoki przemysłowej. Był to pierwszy od listopada 2025 r. miesiąc powyżej progu 1,5 stopnia. Wszystkie osiem najcieplejszych miesięcy w rejestrze Copernicusa przypada na okres od lipca 2023 r..

Czas przestać udawać zdziwienie, że nasza ocieplająca się planeta nadal się ociepla. Dzieje się dokładnie tak, jak naukowcy przewidywali dosłownie dekady temu.

Upał rozlał się nierówno, ale szeroko. Europa Zachodnia odnotowała najcieplejsze lato w historii pomiarów, susza dotknęła kraje od Francji po Serbię, a poziom wody spadł w Renie i Dunaju. W Stanach Zjednoczonych sierpień był o 3,5 stopnia Fahrenheita cieplejszy od średniej z XX wieku, a w Yangsan w Korei Południowej odnotowano 108,5 stopnia Fahrenheita. Według analizy AFP opartej na danych Copernicusa 1,3 mld ludzi przeżyło najgorętsze lato w historii pomiarów.

Oceany nie przyniosły większej ulgi. Temperatura powierzchni mórz poza obszarami polarnymi wyrównała miesięczny rekord wszech czasów, a wzmacniające się El Niño zaczęło uwalniać do atmosfery ciepło zgromadzone w Pacyfiku. To połączenie zagraża dostawom żywności, systemom ochrony zdrowia i infrastrukturze, zanim negocjatorzy w ogóle zasiądą do kolejnych rozmów klimatycznych. Planeta nie wysyła notatki; wysyła rachunki za naprawy.