Andrew Haigh prezentuje dramat „A Long Winter” na festiwalu w Telluride

Adaptacja z Pirenejów w Góry Skaliste

Reżyser Andrew Haigh zaprezentował swój nowy dramat „A Long Winter” na festiwalu filmowym w Telluride. Film jest adaptacją noweli irlandzkiego pisarza Colma Tóibína z 2006 roku, która pierwotnie ukazała się w zbiorze „Mothers and Sons”, a w 2025 roku została wydana jako samodzielna książka. Haigh, który nabył prawa do ekranizacji niemal dwie dekady temu, jeszcze przed nakręceniem „Weekend”, przeniósł akcję z hiszpańskich Pirenejów lat 30. XX wieku w koloradońskie Góry Skaliste w 1951 roku. Podobnie jak w przypadku filmu „Dobrzy nieznajomi” z 2023 roku, gdzie przeniósł japońską powieść w realia Londynu, tak i tutaj reżyser reinterpretuje europejską historię Tóibína jako opowieść o amerykańskiej prowincji połowy stulecia. Za zdjęcia odpowiadał André Turpin, który uwiecznił wysokogórskie krajobrazy, ukazując przejście od jesieni w długą, śnieżną zimę.

Górskie gospodarstwo i rodzinne pęknięcia

Fabuła skupia się na Mikeym (Fred Hechinger), nieśmiałym młodym mężczyźnie, który wraca do rodzinnej chaty po nieudanej próbie życia na farmie w Idaho. Rodzina utrzymuje się z hodowli królików i kurcząt po zamknięciu lokalnej kopalni. Stabilność domowa załamuje się, gdy młodszy brat Mikeya, Tommy (Kit Connor), zaciąga się do armii USA i przygotowuje do wyjazdu do Korei. Ich matka Louise (Caitríona Balfe) zmaga się z depresją i ukrywanym alkoholizmem, słuchając płyt i tęskniąc za szerszym kontaktem z kulturą. Mikey potajemnie pomaga jej, przemycając egzemplarze magazynu „Cosmopolitan” podczas wypraw do pobliskiego miasteczka ich starym kombi marki Ford.

Zaginięcie i zmiana domowych relacji

Napięcie w domu rośnie, gdy ojciec Lester (Ebon Moss-Bachrach) odkrywa zapasy alkoholu żony. Lester, którego ojciec i dziadek zmarli z powodu alkoholizmu, stał się surowy i gburowaty, porzucając dawne pasje, takie jak stolarstwo czy gra na mandolinie. Po wybuchowej kłótni o alkohol, Louise znika w mroźnej dziczy podczas gwałtownej zamieci. Lokalne władze i ochotnicy przerywają poszukiwania, tłumacząc, że zostaną one wznowione dopiero po wiosennych roztopach. Lester zatrudnia Jimmy'ego (D'Pharaoh Woon-A-Tai), lokalnego chłopaka, do pomocy w gospodarstwie, poddając go homofobicznym atakom, podczas gdy Mikey zaczyna żywić do niego romantyczne uczucia.

Krytyka w Telluride

Pierwsze recenzje po pokazie w Telluride podkreślają surowy ton filmu, powolne tempo i kompozycję wizualną. Komentatorzy zauważają, że praca kamery Turpina równoważy ogrom Gór Skalistych z duszną atmosferą wewnątrz chaty. Oszczędna gra Hechingera stanowi emocjonalny fundament filmu, oddając stłumione pragnienia i cichą odporność bohatera. Moss-Bachrach, Balfe, Connor i Woon-A-Tai również zostali docenieni za niuansowe portrety rodziny zmagającej się z żałobą i przetrwaniem w Ameryce początku lat 50. Dramat stanowi intymne studium izolacji, straty i rodzącej się tożsamości queer w bezlitosnym zimowym otoczeniu.