Obryw skalny na północno-wschodniej ścianie Monviso. Władze Crissolo zamykają szlaki

Obryw skalny na wysokości 3500 metrów

Wieczorem 1 września 2026 r. o godz. 20:00 doszło do obrywu skalnego na północno-wschodniej ścianie Monviso, kilkaset metrów poniżej szczytu. Do oderwania mas skalnych doszło na wysokości około 3500 metrów w stromych żlebach między Torrioni Sucai a Torrione Saint-Robert. Spadające skały, śnieg, ziemia i gruz runęły w dół zbocza, co było obserwowane bezpośrednio ze schroniska Rifugio Giacoletti. Obryw wywołał gęstą białą chmurę pyłu, która szybko spowiła okolicę oraz schronisko Rifugio Quintino Sella. Główna masa skalna zatrzymała się przed szlakiem turystycznym prowadzącym z Pian del Re. Śmigłowiec ratownictwa alpejskiego dotarł w ten rejon krótko po godz. 20:00, jednak zawieszony w powietrzu pył uniemożliwił ratownikom desant.

Wycofywanie się lodowców jest znaczne i stałe w obliczu tych fal upałów. To, czego doświadczamy z pierwszej ręki, w tym przy okazji tego ostatniego obrywu, to niesamowita transformacja gór.

Akcja poszukiwawcza i zamknięcie szlaków

Służby ratunkowe, w tym jednostka Speleo Alpino Fluviale straży pożarnej oraz technicy ratownictwa alpejskiego, dokonały inspekcji zbocza przy użyciu śmigłowca Drago, aby wyznaczyć obwód obrywu. Koordynatorzy akcji początkowo rozpoczęli poszukiwania zagranicznego turysty, który przed zmrokiem nie zameldował się w schronisku Rifugio Quintino Sella. Rankiem 2 września zespoły poszukiwawcze potwierdziły, że turysta jest bezpieczny i zweryfikowały, że nikt nie został zasypany przez osuwisko. W odpowiedzi na zdarzenie geologiczne gmina Crissolo zarządziła prewencyjne zamknięcie szlaku łączącego Lago Chiaretto z Colle del Viso. Zarządcy lokalnych schronisk, prefektura oraz służby ratunkowe nadal oceniają, czy sąsiednie szlaki wysokogórskie wymagają dalszych ograniczeń dostępu.

Niestabilność geologiczna i degradacja wiecznej zmarzliny

Monviso posiada spękane struktury skalne, które sprawiają, że strome żleby są podatne na spadające kamienie. Zdjęcia lotnicze wskazują na wyraźny wzrost ilości gruzu u podnóża ścian od 2010 r. 26 grudnia 2019 r. wcześniejszy obryw w tym samym sektorze północno-wschodnim uwolnił około 200 000 metrów sześciennych skał, według danych Arpa Piemonte. Naukowcy agencji zidentyfikowali degradację wiecznej zmarzliny na wysokościach powyżej 2800–3000 metrów jako kluczowy czynnik osłabiający wysokogórskie ściany skalne. Członkowie Legambiente, którzy badali Monviso dwie godziny przed obrywem w ramach kampanii Carovana dei Ghiacciai, wskazali na powszechną niestabilność w całych Alpach. Porównali oni warunki do zmian obserwowanych przy lodowcu Planpincieux oraz lodowcu Forni, który po cofnięciu się o 3 kilometry w ciągu 150 lat rozpadł się na trzy części.

Monitoring regionalny i reakcja administracyjna

Po obrywie władze regionalne Piemontu ogłosiły utworzenie stołu koordynacyjnego w ramach Regionalnego Obserwatorium Zmian Klimatu. W skład grupy roboczej wejdą przedstawiciele Arpa Piemonte, Górskiego i Jaskiniowego Pogotowia Ratunkowego, władz prowincji Cuneo oraz naukowcy. Inicjatywa ma na celu połączenie istniejących danych geologicznych i ustanowienie długoterminowych systemów monitorowania, aby przewidywać przyszłe osunięcia zboczy. Regionalny radny ds. górskich Marco Gallo wyjaśnił, że szczyt stanowi istotny element ochrony dziedzictwa alpejskiego i lokalnych społeczności.

Wtorkowy obryw jest częścią zjawisk, które od pewnego czasu dotykają Monviso. Po raz pierwszy zgromadzimy w Regionie różne kompetencje, aby zbudować jednolity obraz i zrozumieć, co dzieje się z Królem Kamienia.