Francja przyjmuje ustawę o wspomaganym umieraniu po latach debat, stając się szóstym krajem legalizującym eutanazję

Głosowanie

15 lipca 2026 r. Zgromadzenie Narodowe Francji ostatecznie przyjęło ustawę ustanawiającą prawo do wspomaganego umierania, 291 głosami za, 241 przeciw i 29 wstrzymującymi się. Głosowanie było czwartym i ostatnim czytaniem w izbie niższej, po trzech odrzuceniach przez Senat. Żadna partia nie narzuciła dyscypliny głosowania, pozostawiając każdemu deputowanemu decyzję zgodnie z sumieniem. Galeria publiczna była wypełniona, a przewodnicząca Zgromadzenia Yaël Braun-Pivet była wyraźnie wzruszona.

To wspaniały tekst dla naszej Republiki, długo oczekiwany przez naszych rodaków.

Co pozwala ustawa

Ustawodawstwo zezwala dorosłym z nieuleczalnymi, zagrażającymi życiu chorobami w zaawansowanym stadium na żądanie śmiertelnych leków pod ścisłym nadzorem medycznym. Musi być spełnionych pięć kumulatywnych warunków: pełnoletność, obywatelstwo francuskie lub stałe miejsce zamieszkania, cierpienie na ciężką i nieuleczalną chorobę z krótkoterminowym rokowaniem życiowym, doświadczanie bólu opornego na leczenie lub uznanego przez pacjenta za nie do zniesienia oraz zdolność do wyrażenia wolnej i świadomej woli. Cierpienie psychiczne samo w sobie nie jest wystarczające. Pacjent musi samodzielnie przyjąć substancję, ale lekarz lub pielęgniarka mogą pomóc, jeśli pacjent jest fizycznie niezdolny.

Ściśle regulowana procedura

Ustawa określa wieloetapowy proces. Pacjent musi złożyć wniosek osobiście lekarzowi; telekonsultacja jest wykluczona. Lekarz weryfikuje warunki, informuje pacjenta o możliwościach opieki paliatywnej i prawie do wycofania się w dowolnym momencie, a następnie pacjent potwierdza wniosek na piśmie. Kolegialny zespół pracowników służby zdrowia rozpatruje sprawę, a lekarz musi wydać decyzję w ciągu 15 dni. Pacjent wybiera miejsce podania. Odrębna ustawa wzmacniająca opiekę paliatywną została przyjęta kilka tygodni wcześniej, a oba teksty zostaną teraz zbadane przez Radę Konstytucyjną, która ma do miesiąca na wydanie orzeczenia. Jeśli zostanie zatwierdzona, ustawa ma wejść w życie w 2027 r.

Polityczne podziały

Głosowanie przecięło tradycyjne linie partyjne. Lewicowa Francja Nieujarzmiona (France Insoumise) głosowała zdecydowanie za (61 za, 2 przeciw, 3 wstrzymujących się), a Sophia Chikirou znalazła się wśród dwóch przeciwników. Skrajnie prawicowe Zjednoczenie Narodowe (Rassemblement National) w większości sprzeciwiło się (106 przeciw, 12 za), choć wiceprzewodniczący Sébastien Chenu głosował za, mówiąc, że chce „ustanowić zasadę dostępu do tej wolności zakończenia życia z godnością”. Marine Le Pen głosowała przeciw. Centroprawicowa Unia Prawicy dla Republiki (Union des Droites pour la République), założona przez Érica Ciottiego, była jednogłośnie przeciwna. Deputowany Renaissance Michel Lauzzana, lekarz, nazwał to „zwieńczeniem długiego wspólnego wysiłku”. Deputowana LR Émeline Rey-Rinchet, osteopatka, odrzuciła ustawę jako „zbyt permisywną” i „zbyt przedwczesną”.

Jako terapeutka postrzegam medycynę jako opiekę, a nie jako śmierć.

Międzynarodowe echo

Zagraniczne media opisały reformę jako głęboką zmianę społeczną. Francja staje się szóstym krajem legalizującym eutanazję, po Holandii, Belgii, Luksemburgu, Hiszpanii i Portugalii. Szwajcaria zezwala na tę praktykę od 1942 r., a kilkanaście stanów USA dopuszcza medyczną pomoc w umieraniu. Le Temps uznał przyjęcie za „dowód, że francuska demokracja wciąż może funkcjonować pomimo wojny kulturowej”, zauważając, że intymny i emocjonalny charakter tematu został uszanowany dzięki wolnemu głosowaniu.

Wolność głosowania pozostała całkowita we wszystkich grupach politycznych. Każdy mógł głosować zgodnie z sumieniem.

Co dalej

Projekt ustawy trafia teraz do Rady Konstytucyjnej w celu obowiązkowej kontroli. Jeśli zostanie zatwierdzony, zostanie ogłoszony i wejdzie w życie w 2027 r. Rząd zachował dyskrecję przez cały końcowy etap, podczas gdy prezydent Emmanuel Macron, który uczynił reformę sztandarową obietnicą swojej drugiej kadencji, postrzega ją jako osiągnięcie na miarę dziedzictwa, gdy wchodzi w ostatnią prostą swojej prezydentury.