Hiszpania i Wielka Brytania demontują płot graniczny Gibraltaru, kończąc 116 lat kontroli lądowej i otwierając dostęp do strefy Schengen

Granica, która przez ponad stulecie dzieliła rodziny, pracowników i dwa narody, zniknęła o północy w środę, gdy Hiszpania i Wielka Brytania zniosły wszelkie kontrole lądowe między Campo de Gibraltar a Brytyjskim Terytorium Zamorskim. Usunięcie fizycznej bramy, znanej lokalnie jako 'la verja', nastąpiło kilka minut po wejściu w życie traktatu o swobodnym przepływie podpisanego poprzedniego wieczoru w Brukseli, cementując jeden z ostatnich nierozwiązanych problemów po Brexicie.

Przekroczenie o północy

Setki osób zgromadziły się po obu stronach granicy w La Línea de la Concepción, gdy zegar zbliżał się do północy. Niezależny dziennikarz Hans-Günter Kellner opisał tłum odliczający ostatnie sekundy; gdy rozpoczęła się środa, kilkudziesięciu pieszych i pojazdów przekroczyło granicę z Hiszpanii do Gibraltaru bez okazywania paszportu po raz pierwszy od niepamiętnych czasów. „Tu nie ma granicy” – krzyczeli ludzie, podnosząc ręce wśród oklasków, łez i grad zdjęć.

Lupe, 27-letnia barmanka urodzona w La Línea, codziennie wychodziła z domu dwie godziny wcześniej, aby przejść podwójne kontrole tożsamości. Powiedziała agencji prasowej Lusa, że prawie odruchowo wyciągnęła swoją kartę obywatela z plecaka. Alahina, 20-letnia pracownica sklepu obuwniczego w Gibraltarze urodzona na Dominikanie, obwiniała policyjne kontrole wyrywkowe za kolejki, które samochodem mogły sięgać dwóch godzin.

Isabel, 37-letnia audytorka, wspominała starszych mieszkańców, którzy wciąż pamiętali całkowite zamknięcie zarządzone przez Francisco Franco w latach 1969–1982, kiedy rodziny zostały rozdzielone zamkniętą granicą.

Traktat latami przygotowywany

Porozumienie zostało podpisane we wtorek w Brukseli przez hiszpańskiego ministra spraw zagranicznych José Manuela Albaresa, brytyjskiego ministra ds. Europy Stephena Doughty’ego oraz europejskiego komisarza ds. handlu Maroša Šefčoviča. Łączy Gibraltar z zasadami swobodnego przepływu w Schengen, które regulują bezwizową strefę kontynentu.

To były cztery lata cierpliwych i złożonych negocjacji, ale wynik mówi sam za siebie. To bardzo szczególne uczucie widzieć, jak pada płot.

Ratyfikacja przez Parlament Europejski spodziewana jest w grudniu, chociaż operacyjny demontaż bariery nastąpił natychmiast. Mówiąc obok Głównego Ministra Gibraltaru Fabiana Picardo, premier Hiszpanii Pedro Sánchez nazwał przejście „otwartą raną dla tysięcy pracowników, którzy codziennie je przekraczali” i określił ten moment jako upadek „ostatniego muru Europy kontynentalnej”.

Konflikty nie są po to, by nimi zarządzać; są po to, by je rozwiązywać.

15 000 codziennych dojeżdżających i asymetryczna gospodarka

Gibraltar, zamieszkały przez prawie 40 000 osób, jest uzależniony od około 15 000 pracowników transgranicznych, z czego około 70% stanowią obywatele Hiszpanii, którzy razem stanowią połowę siły roboczej terytorium. Codzienne przekraczanie granicy od 1909 roku regulowane było fizycznym płotem i podwójnymi posterunkami policyjnymi, które podczas kontroli wyrywkowych często powodowały oczekiwanie od jednej do dwóch godzin.

Po usunięciu bariery mieszkańcy Gibraltaru mogą wjeżdżać do Hiszpanii wyłącznie za pomocą karty pobytu, a Hiszpanie mogą używać swojego dowodu tożsamości. Pakt reguluje również wspólne zarządzanie lotniskiem Gibraltaru, udział hiszpańskiej Policía Nacional w kontrolach wizowych pasażerów rejsów i lotów, a także uzgodnienia celne, które podniosą podatki na niektóre towary.

Rosnące napięcia wokół nieruchomości i siły nabywczej

Asymetria gospodarcza już zmienia region. PKB na mieszkańca Gibraltaru jest czterokrotnie wyższy od średniej hiszpańskiej – rozbieżność, którą burmistrz La Línea Juan Franco przyznaje, przyciąga gibraltarskich nabywców do sąsiedniej hiszpańskiej gminy. Ceny mieszkań w La Línea wzrosły o 20% w ciągu jednego roku, a Kellner donosi, że lokalne władze badają środki zapobiegające wykluczeniu hiszpańskich mieszkańców z powodu różnicy dochodów.

Brexit bez porozumienia dla Gibraltaru byłby tragedią dla miasta. Wreszcie ruszyliśmy naprzód. Teraz musimy zarządzać dniem następnym.

300 lat suwerenności pominięte

Fizyczny demontaż granicy nie rozwiązuje kwestii suwerenności. Hiszpania scedowała Skałę na rzecz Korony Brytyjskiej na mocy traktatu utrechckiego z 1713 roku, ale nigdy nie zrzekła się swoich roszczeń. W 1969 roku Franco całkowicie zamknął granicę po referendum, w którym Gibraltarczycy zdecydowanie opowiedzieli się za pozostaniem przy Wielkiej Brytanii; pełne otwarcie nastąpiło dopiero w 1985 roku. Sánchez nie odniósł się do suwerenności podczas ceremonii, zamiast tego nawiązał do mitycznych Słupów Herkulesa, by przedstawić ten moment jako wspólny dobrobyt. Dziennikarz Kellner podsumował postawę dyplomatyczną: „Madryt po prostu powiedział, że nie negocjujemy kwestii terytorialnej”.

Co pokazują liczby

Poza 15 000 codziennych dojeżdżających, 40 000 mieszkańców terytorium stoi obecnie przed krajobrazem, w którym swoboda przepływu współistnieje z ostrym gradientem bogactwa. Kluczowe dane wyciągnięte z lokalnych raportów malują obraz zarówno szans, jak i tarć.

Po usunięciu płotu i traktacie oczekującym na ratyfikację parlamentarną, bezpośrednim zadaniem władz po obu stronach jest powołanie wspólnej komisji monitorującej, której skład pozostaje nierozstrzygnięty po tym, jak regionalni urzędnicy andaluzyjscy skarżyli się na pominięcie podczas negocjacji.