Epidemia eboli w DR Konga: ponad 2700 ofiar śmiertelnych, ONZ apeluje o 1,1 mld dolarów

Skala epidemii i rozprzestrzenianie się wirusa

Sto dni po oficjalnym ogłoszeniu epidemii eboli w Demokratycznej Republice Konga, wywołany rzadkim szczepem Bundibugyo wirus nadal rozprzestrzenia się w północno-wschodniej części kraju. Kongijskie służby medyczne zarejestrowały ponad 5700 potwierdzonych zakażeń i ponad 2700 zgonów, podczas gdy regionalne raporty monitorujące wskazują, że liczba ofiar osiągnęła około 2900. W odpowiedzi na problemy z systemami śledzenia kontaktów i zakłócenia w działaniach powstrzymujących, Afrykańskie Centra Kontroli i Prewencji Chorób zmieniły strategię operacyjną na aktywne, bezpośrednie poszukiwanie przypadków w dotkniętych społecznościach. Agencja zaznaczyła, że rzeczywista skala epidemii może być trzykrotnie większa od potwierdzonych danych. Ryzyko przeniesienia wirusa przez granicę wymusiło interwencje w Sudanie Południowym, gdzie zespoły Światowej Organizacji Zdrowia oraz personel misji ONZ skierowano do miejscowości Ezo, uznanej za najbardziej zagrożoną.

Kryzys finansowy ONZ

Międzynarodowe środki finansowe zmobilizowane na rzecz walki z kryzysem nie nadążają za potrzebami operacyjnymi. ONZ opracowała kompleksowy plan reagowania o wartości 2,13 mld dolarów, jednak budżet ten jest sfinansowany jedynie w 48 procentach. Sekretarz generalny ONZ António Guterres wystosował w czwartek pilny apel o zabezpieczenie dodatkowych 1,1 mld dolarów na kontynuację kluczowych działań. Guterres ostrzegł, że międzynarodowe zaangażowanie i zasoby nie odpowiadają skali narastającego kryzysu.

Bez dodatkowego finansowania kluczowe operacje stracą płynność finansową w momencie, gdy wymagają zwiększenia skali działań.

Światowa Organizacja Zdrowia potwierdziła, że wirus Bundibugyo nadal krąży w populacji bez skutecznej kontroli. Prognozy zdrowia publicznego wskazują, że obecny kryzys może przekroczyć skalę epidemii eboli w Afryce Zachodniej z lat 2014–2016, która pochłonęła ponad 11 000 istnień.

Spory o edukację i zagrożenie dzieci

Planowane na 1 września 2026 r. wznowienie roku szkolnego spotkało się z bezpośrednim sprzeciwem rodzin i nauczycieli we wschodniej prowincji Ituri. W ośrodku prowincjonalnym Bunia grupy rodziców i pedagogów utrzymują, że istniejące środki ochronne i sanitarne w placówkach edukacyjnych są niewystarczające, by zapobiec transmisji wirusa wśród uczniów. Dane epidemiologiczne pokazują, że dzieci poniżej piątego roku życia są najbardziej narażone na szczep Bundibugyo, przy czym śmiertelność w tej grupie wynosi 60 procent. Pracownicy szkół w Bunia argumentują, że otwarcie klas bez odpowiedniej infrastruktury ochronnej stanowi niedopuszczalne zagrożenie zdrowotne.

Chcemy wznowić zajęcia, ale nie kosztem naszego życia. Dopóki choroba się rozprzestrzenia, a środki ochronne pozostają niewystarczające, powrót do klas oznacza ryzyko, którego nie możemy ignorować.

Badania nad szczepionkami i reakcja kliniczna

Służby zdrowia mierzą się z wyzwaniami terapeutycznymi, ponieważ obecnie nie istnieje zatwierdzona szczepionka ani licencjonowany lek na wirusa Bundibugyo. W odpowiedzi zespoły badawcze w północno-wschodnim Kongu przyspieszyły badania kliniczne nad eksperymentalnymi szczepionkami i obiecującymi terapiami. Dyrektor generalny Światowej Organizacji Zdrowia wezwał do natychmiastowego zwiększenia zdolności reagowania po bezpośrednich konsultacjach w Bunia z lokalnymi opiekunami, urzędnikami służby zdrowia, osobami, które przeżyły chorobę, oraz grupami kobiet i młodzieży. Działania koncentrują się jednocześnie na wsparciu społeczności, aktywnym nadzorze i gotowości regionalnej na granicach w miarę postępu badań klinicznych.