Film dokumentalny „200 vidas. Paco Rabal” wchodzi do kin w piątek 23 października

Film zbudowany z głosu aktora

Dokument „200 vidas. Paco Rabal” w reżyserii Vanesy Benítez wchodzi do hiszpańskich kin w piątek 23 października i będzie dostępny również w serwisie Movistar+. Film śledzi życie i twórczość Francisco Rabala, urodzonego w Águilas w Murcji w 1926 roku, który zmarł w Bordeaux we Francji w 2001 roku. Zamiast konwencjonalnej biografii, produkcja pozwala aktorowi opowiedzieć własną historię za pomocą taśm audio, materiałów pisanych i prywatnych nagrań na taśmie Super 8. Te nagrania pochodzą z archiwum Rabal-Balaguer, które władze regionalne zdigitalizowały na stulecie jego urodzin. Świadectwa krewnych, współpracowników i filmowców dopełniają obrazu, balansując między pamięcią a snem, gdy film przybliża postać człowieka kryjącego się za swoimi rolami.

Benítez natrafiła na materiały w małym muzeum w Águilas, gdzie wystawiony był magnetofon. Uznała, że skoro jest magnetofon, muszą istnieć taśmy, a poszukiwania doprowadziły ją do archiwum. Reżyserka opisała to doświadczenie w osobistych słowach.

Nie nauczyłam się o kinie więcej niż od Paco Rabala i od całego dziedzictwa, które po sobie pozostawił.

Produkcja, premiera i wsparcie

Film został wyprodukowany przez Horizon Media i MLK Producciones w koprodukcji z Francją i Meksykiem. W projekt zaangażowały się Radiotelevisión Española, Movistar+, La 7 RM oraz Canal Sur. ICAA oraz region Murcji za pośrednictwem ICA zapewniły wsparcie finansowe, a sponsorami zostały Fundación SGAE i urząd miasta Águilas. Światowa premiera filmu odbyła się 25 września, zamykając sekcję „Made in Spain” na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w San Sebastián. Przed premierą odbył się pokaz w Palacio de la Prensa w Madrycie, w którym uczestniczył przedstawiciel regionalnego departamentu kultury.

Kino, Buñuel i przemysł frankistowski

Według „El País” Rabal współpracował z reżyserami takimi jak Luis Buñuel, Carlos Saura i Arturo Ripstein, a relacja z Buñuelem, który otworzył mu drzwi do międzynarodowego kina, stanowi centrum filmu. „Nazarín” (1959) i „Viridiana” (1961) pokazują, jak jego praca artystyczna współistniała z napięciami politycznymi pod rządami Franco, kiedy jego lewicowe przekonania mogły utrudniać mu ścieżkę w branży. Hiszpańska prasa podkreśla, że otwarcie określał się jako komunista. Dokument czerpie również z jego wspomnień o pracy z filmowcami z Hiszpanii, Włoch, Francji, Argentyny i Meksyku.

Jego syn, Benito Rabal, wspomina, że ojciec nigdy nie postrzegał siebie jako gwiazdy.

Nigdy nie uważał się za gwiazdę. Był robotnikiem, robotnikiem kultury.

Archiwum, rodzina i rok stulecia

Asunción Balaguer, jego żona, oraz Benito Rabal pojawiają się w filmie obok wielu współpracowników. Ponad 90 kaset magnetofonowych i duża liczba filmów na taśmie Super 8 pokazują Rabala rozmyślającego, improwizującego wiersze i wyobrażającego sobie światy. Prawie codziennie wysyłał też listy do rodziny, przyjaciół i Buñuela. Film pojawia się w stulecie jego urodzin i 25 lat po jego śmierci w 2001 roku. Wchodzi do kin w piątek 23 października.